Het ongeluk was veertien maanden eerder gebeurd op een door de regen gladde Pacific Coast Highway. Het ene moment waren ze nog een gezin – Ethan, Marianne en de tweeling die meezongen met een oud liedje op de radio. Het volgende moment was een bestelwagen door aquaplaning over de middenlijn geschoten. Marianne was op slag dood. Lucas en Noah overleefden het, maar hun ruggengraat was zo beschadigd dat zelfs de beste chirurgen van Stanford het niet konden herstellen. De hoofdneuroloog had met klinische kalmte zijn oordeel uitgesproken: “Ze zullen het overleven. Maar ze zullen nooit meer kunnen lopen. Geen genezing. Geen experimentele onderzoeken die wonderen beloven. Bereid je voor op een rolstoel, op een leven lang aanpassingen.” Die woorden hadden iets diep in Ethan verbrijzeld. Dus deed hij wat hij altijd deed als het leven zich niet liet meeslepen – hij delegeerde. Privéverpleegkundigen, topfysiotherapeuten, ultramoderne apparatuur en strakke schema’s. Uiteindelijk delegeerde hij het moeilijkste: hun vader zijn.
MILJARDAIR SNELT NAAR HUIS OM DE HUISHOUDSTER TE ONTSLAAN… MAAR BLIJFT PERFECT STAAN ALS HIJ ZIJN ‘VERLAMDE’ TWEELINGEN OP DE BEEN ZIET.
