Zijn kaken zaten zo vastgeklemd dat het pijn deed. “Elaine, weet je het absoluut zeker?”
‘Ik heb het met eigen ogen gezien,’ antwoordde ze zonder een spoor van twijfel. ‘Ontsla haar vandaag nog, anders regel ik het zelf wel.’
Die dreiging was genoeg geweest. Ethan had het gaspedaal ingetrapt, de motor brulde als iets levends en woedends. De angst had zich eindelijk in zijn borst genesteld – koud, zwaar en onbekend. Het leek niet op balansen of vijandige overnames. Het leek op twee zevenjarige jongens vastgebonden in rolstoelen, hun gelach voorgoed verstomd. Het klonk als de stille snikken die hij niet had kunnen troosten omdat hij altijd ergens anders was – bezig met het sluiten van een nieuwe deal, het najagen van een nieuwe nul op een bankoverschrijving, doen alsof het imperium dat hij had opgebouwd het gat kon vullen dat Marianne had achtergelaten.
