‘Hier komt vandaag een einde aan,’ mompelde Ethan, terwijl hij de autodeur dichtknalde. Hij nam niet eens de moeite om naar de statige voordeur te gaan. In plaats daarvan liep hij om het huis heen, langs de rozentuin die Marianne met zoveel zorg had onderhouden, maar waarvan de bloemen nu verwilderd en overwoekerd waren. Zijn Italiaanse loafers kraakten over het stenen pad. ‘Ik betrap haar op heterdaad. Geen excuses. Geen tranen.’
Hij sloeg de hoek om naar de ruime achtertuin en bleef stokstijf staan.
De wereld kantelde.
Twee op maat gemaakte rolstoelen lagen omgekanteld op het keurig gemaaid gras, als verlaten omhulsels. En midden op het gazon stonden zijn zoons – Lucas en Noah – op eigen benen.
