‘Vertel ons het gebed,’ smeekte Parker.
Hij wist het niet.
Emma begeleidde hem zachtjes.
Hij haalde diep adem. “Dankjewel voor het dak dat ons beschermt… dankjewel dat we het warm hebben… dankjewel dat we samen zijn…”
‘En bedankt voor papa,’ fluisterde Cole.
Graysons stem brak en de tranen stroomden over zijn gezicht.
Enkele maanden later was het niet langer stil rondom het landgoed.
Het was er gevuld met gelach, rennende voetstappen en het geluid van sproeiers die door de zomerlucht sneden.
