Grayson zat op het terras en keek toe hoe Aiden en Parker hun Golden Retriever leerden apporteren. Emma kwam naast hem staan in een gele zomerjurk, met een fles limonade in haar hand. Ze was niet langer alleen de nanny.
Er was iets onopvallends tussen hen veranderd – langzaam, voorzichtig, echt.
‘Klaar voor Disneyland?’ vroeg ze plagend.
‘God help ons,’ antwoordde hij met een grijns die eruitzag alsof hij die al jaren niet meer had vertoond.
Cole kwam aanrennen en drukte een paardenbloem in zijn hand.
“Voor jou, papa!”
Grayson stak het achter zijn oor als een kroon.
“Dankjewel, vriend.”
