Maar alles veranderde tijdens de noordoosterstorm.
Om 2 uur ‘s nachts klonk er een donderslag over het landgoed. De jongens gilden.
Grayson rende weg.
Hij zag dat Emma moeite had om de drie jongens te kalmeren; ze zaten allemaal in een hoekje te trillen.
“Papa!” riep Cole.
Papa.
Niet vader. Papa.
Grayson zakte op zijn knieën en trok hen in zijn armen.
‘Ik heb je,’ fluisterde hij boven het stormgeruis uit. ‘Ik ben hier. Geen monsters. Alleen maar botsende wolken.’
