Karla sprak voordat haar moeder kon reageren. “Ik wist niet dat het geld voor de boetiek uit huis kwam. Echt niet.”
Mariana geloofde haar meer dan ze had verwacht.
Karla vervolgde: “Ik had het moeten vragen. Ik heb het niet gedaan, omdat het vragen er misschien voor had gezorgd dat het geld verdween.”
Die eerlijkheid verraste iedereen, ook Mercedes.
Mariana keek naar haar voormalige schoonzus. “Dank je wel dat je dat zegt.”
Karla knikte, met tranen in haar ogen. “Ik zal mijn deel terugbetalen.”
Mercedes snauwde: “Karla—”
‘Nee, mam,’ zei Karla. ‘Ik zal het doen. Misschien langzaam, maar ik zal het doen.’
Mercedes zag er gekwetst uit, alsof verantwoording afleggen gelijkstond aan ontrouw.
Mariana draaide zich naar haar om. ‘En jij?’
Mercedes verstijfde. “Ik ben Daniels moeder. Hij heeft me geholpen omdat hij dat wilde.”
“Met geld dat hij had veiliggesteld met een huis dat niet volledig van hem was.”
“Hij is mijn zoon.”
“En ik was zijn vrouw.”
Mercedes had geen antwoord.
Patricia schoof een document over de tafel.
