DEEL 1
De kolonel keek niet eens om naar haar. Hij hield de map gewoon naar me toe en zei: “Mevrouw Carter, voordat we u wegleiden, moet er nog één laatste handtekening gezet worden in het bijzijn van getuigen.”
De oprit werd zo stil dat zelfs de motoren van de SUV’s gedempt leken door de koude ochtendlucht. Langzaam pakte ik de zwarte map. Mijn vingers waren nog stijf van de ijskoude nacht die ik in de garage had doorgebracht. De vochtige geur van beton en benzine hing nog aan mijn kleren, terwijl de blikken van mijn familie in mijn nek brandden.
Toen opende ik het. Op de eerste pagina stond het officiële zegel van het Ministerie van Defensie. Op de tweede pagina stond een nummer. Heel even vergat ik hoe ik moest ademen.
$850.000.000.
Achter me slaakte Ryan een verstikte kreet. Chloe’s gezicht werd bleek. Mijn vader staarde naar de papieren alsof hij een bom op zijn keukentafel zag verschijnen. Toen sprak kolonel Hayes met een kalme stem.
“Stratix Defense Systems heeft vannacht om 02:14 uur officieel alle rechten op het Orion-platform overgedragen.”
De ijzige wind waaide nog steeds over de oprit. Maar plotseling leek niemand de kou meer te voelen. Want dat is wat geld soms met wrede mensen doet. Het legt bloot hoe voorwaardelijk hun respect altijd al was.
Mijn moeder stapte langzaam van de veranda af. “Acht… honderd… vijftig… miljoen?”
Haar stem trilde. Niet van emotie. Maar van berekening. Altijd berekening.
Ik bekeek het contract nog eens. Toen de handtekeningen. En toen Daniels naam. Project ORION — Carter Initiative. Mijn maag trok zich pijnlijk samen. Want hij had erbij moeten zijn.
