Uitsluitend ter illustratie.
Een zacht stemmetje buiten het restaurant
Die avond was het restaurant vrijwel leeg. Daniel zat bij het raam terwijl Elena naast hem haar maaltijd afmaakte. Koude lucht drukte tegen het glas en er vormde zich een dun laagje rijp langs de randen van de stoep buiten.
Toen klonk er een zacht stemmetje achter hen.
“Meneer… heeft u nog wat eten over?”
Daniel draaide langzaam zijn rolstoel om, in de verwachting een volwassene te zien die op een gratis maaltijd hoopte.
In plaats daarvan zag hij een klein meisje bij de ingang staan. Ze leek niet ouder dan vijf. Haar haar was warrig, in de war geraakt door de wind en de slaap. Haar jurk was dun en aan de randen gescheurd. Het meest opvallende was dat ze geen schoenen droeg.
