Grayson stond als versteend in de deuropening, met één hand tegen het kozijn gedrukt. De man die met een telefoontje hele markten kon beïnvloeden, voelde zich plotseling niet meer op zijn plek in zijn eigen huis.
Een voor een vertelden de jongens over hun dag.
Aiden: “De pannenkoeken met smileygezichtjes.”
Parker: “Het verhaal over de dappere muis.”
Cole, met licht trillende stem: “Ik vond het fijn… dat er vandaag niemand schreeuwde.”
De woorden troffen hem dieper dan hij had verwacht.
Toen Emma hem eindelijk opmerkte, trok de kleur uit haar gezicht. De jongens bewogen instinctief achter haar.
