‘Goedenavond,’ zei Grayson zachtjes.
Maar die nacht kon hij niet slapen. Niet na wat hij had gezien. Niet na wat hij had gemist.
De volgende ochtend heerste er een verbijsterde stilte op het landgoed.
Grayson Hale kwam in een spijkerbroek de keuken binnen.
En hij ging met zijn zonen aan de ontbijttafel zitten.
Hij observeerde hoe Emma zich met stille precisie tussen hen bewoog – Aidens lachende pannenkoekgezichtjes, Parkers strikte regel over het scheiden van eten, Coles precieze voorkeuren. Ze kende hen met een gemak dat hem pijnlijk bewust maakte van hoe weinig hij zelf wist.
