Chloe glipte weg zonder iemand aan te kijken.
Mijn vader? Meteen naar de bar.
Natuurlijk.
Ik was al bijna buiten toen ik hem achter me hoorde.
“Ga je nu al weg?”
Hij greep mijn arm vast.
‘Ik heb genoeg gezien,’ zei ik koud. ‘Jullie hebben je lolletje wel gehad.’
Hij boog zich voorover, zijn ademhaling zwaar. ‘Je snapt het nog steeds niet, hè?’
‘Wat moet ik krijgen?’
“Wat ze voor je heeft gedaan.”
Ik fronste mijn wenkbrauwen. “Waar heb je het over?”
Hij lachte hard. “Ze is met me getrouwd om jou te redden, idioot.”
Voordat ik kon reageren—
“Genoeg!”
Chloe’s stem overstemde alles.
Ik draaide me om.
Ze huilde.
‘Hij had het niet mogen weten,’ vertelde ze mijn vader. ‘Maar nu… zal ik het hem vertellen.’
Het werd stil in de kamer.
Ik keek hen beiden aan. “Kan iemand uitleggen wat er aan de hand is?”
Ze knikte en herstelde haar evenwicht.
‘In de week dat ik verdween,’ begon ze, ‘kwamen er twee mannen naar je op zoek. Incassobureau’s. Ze kenden je naam.’
‘Dat is onmogelijk,’ zei ik. ‘Ik ben niemand iets verschuldigd.’
‘Ze hebben documenten achtergelaten,’ vervolgde ze. ‘Contracten. Juridische stukken. Uw naam stond op al die documenten.’
Ik schudde mijn hoofd. “Ik heb nog nooit een eigen bedrijf gehad.”
Haar blik dwaalde af naar mijn vader.
Die van mij volgden.
Hij kon me niet aankijken.
Eindelijk sprak hij. “Jaren geleden… heb ik een bedrijf op uw naam opgericht. Het was bedoeld als een tijdelijke onderneming.”
‘Je hebt schulden op mijn naam gezet,’ snauwde ik.
Chloe stapte naar voren. “Het bedrijf is erger in de problemen gekomen dan hij toegaf. De schulden waren weggestopt, geherstructureerd… verborgen. Maar er kwam iets aan het licht. Iemand is gaan graven.”
Ik staarde haar aan. “Dus jouw oplossing was met hem trouwen?”
Een pijnlijke uitdrukking verscheen op haar gezicht. “Ik had toegang nodig. Invloed. Een manier om het snel op te lossen zonder jou erin te betrekken. Trouwen was de meest legale en transparante oplossing.”
