Mensen hebben mijn huwelijk met Walter altijd veroordeeld. Ik was dertig, hij was vierenvijftig. Zijn kinderen accepteerden me nooit en beschuldigden me voortdurend van geldzucht. Vanaf het begin hoopte ik alleen op vrede, niet op goedkeuring.
Toen Walter ernstig ziek werd, veranderde alles. Ik werd zijn fulltime verzorger – ik regelde afspraken, medicatie en de dagelijkse verzorging, terwijl zijn kinderen slechts af en toe op bezoek kwamen, vaak meer voor de schijn dan om hem te steunen. Ik gebruikte in stilte mijn eigen spaargeld om dringende medische kosten te dekken wanneer dat nodig was, zonder ooit terugbetaling te verwachten.
