Ik kwam net op tijd thuis om mijn gewonde vader over de marmeren vloer te zien kruipen, terwijl mijn stiefmoeder boven hem lachte. “Kruip sneller, Richard, anders krijg je geen medicijnen,” zei ze, terwijl ze met haar hiel tegen zijn trillende hand drukte.

Marcus stond er zelfverzekerd bij. “We hebben de overdracht van de stembevoegdheid al geregeld. Papa heeft alles ondertekend.”

Hij legde de documenten op tafel.

Ik keek naar mijn vader. Zijn gezicht was grauw geworden.

Vivian boog zich naar me toe en fluisterde: “Maak jezelf niet te schande.”

Ik heb de documenten opgehaald.

‘Deze handtekening is gedateerd op 3 maart,’ zei ik kalm.

Marcus haalde zijn schouders op. “En?”

“Mijn vader is op 3 maart geopereerd.”

De energie in de kamer veranderde onmiddellijk.

Vivians ogen flitsten gevaarlijk. “Dat is overduidelijk een administratieve fout.”

‘Interessant,’ antwoordde ik, terwijl ik mijn tas opende en een dunne map eruit haalde. ‘Vooral omdat de notaris die hier vermeld staat, afgelopen december is overleden.’