En op de een of andere manier vond je, te midden van de puinhoop van alles wat je vader had opgebouwd, het begin van de man die je allang had moeten worden.
Je haalde je portemonnee tevoorschijn.
De zwarte kaart was er nog steeds.
Je hield het even vast en herinnerde je hoe krachtig het je ooit had laten voelen.
Vervolgens stopte je het terug in je zak en liep je de trap op, de Bostonse nacht in.
Niet ingewisseld.
Nog niet klaar.
Maar wel wakker.
En soms begint een beter leven daar eindelijk.
