“Ik doe.”
Toen het kleine meisje zwak werd
Terwijl Daniel langzaam sterker werd, begon Daisy er steeds zwakker uit te zien.
Op een middag knielde Elena naast haar neer.
“Daisy… gaat het wel goed met je?”
Het meisje glimlachte zwakjes.
“Ik ben gewoon moe.”
Vervolgens voegde ze er vastberaden aan toe:
“Maar oom Daniel knapt op. Dus het is het waard.”
Die woorden bleven Elena bij, lang nadat Daisy was vertrokken.
Een beslissing die alles veranderde.
Enkele maanden later stond Daniel voor een rechter. Zijn stem was kalm, maar vol emotie.
“Edele rechter, ik weet dat Daisy geen ouders heeft die voor haar zorgen.”
Hij hield even stil.
“Ik zou haar graag willen adopteren.”
De rechtszaal werd stil.
