VANAF 2
Noa stond roerloos in de tuin, niet in staat om te bewegen.
De regen was gestopt, maar er druppelde nog steeds water van het schuurdak. Het hele gebouw rook naar vochtig hout, modder en iets ouds dat te lang opgesloten had gelegen.
Margaret begon te trillen.
“Nee,” mompelde ze. “Alsjeblieft, nee…”
Daniel sloeg zijn armen om hem heen, maar hij leek zelfs in elkaar te zakken.
Twee politieagenten kwamen als eerste naar buiten.
Vervolgens volgde rechercheur Claire Bennett hen met een zaklamp in haar hand.
De deur bleef openstaan.
Noah repareerde de zwarte ladder en voelde zich even, heel even, weer een zevenjarig jongetje.
Ze verwachten me.
Om te luisteren.
Ik hoop dat iemand zegt dat het allemaal een vergissing was.
Er verstreek een minuut.
Dan twee.
Dan drie.
Niemand zei iets.
Zelfs de buren achter het hek bleven stil.
Ten slotte klonk de stem van rechercheur Bennett van beneden.
Laag.
Trillend.
Laat het gezin hier niet heen gaan.
Margaret zakte in Daniels armen in elkaar.
Noah had er niets mee te maken.
Ik begreep het al.
De rest vind je op de volgende pagina.
