Mercedes deed dat niet.
Nog niet.
Ze greep de handgreep van haar koffer vast. “Daniel, zeg haar dat ze met deze onzin moet ophouden.”
Daniel wreef met beide handen over zijn gezicht. “Mam, je had niet hoeven komen.”
Dat was geen verontschuldiging.
Het betrof een klacht dat de getuigen inmiddels waren gearriveerd.
Mercedes staarde hem aan. ‘Wat bedoel je dat ik niet had moeten komen? Je zei toch dat ze wegging?’
Mariana’s blik dwaalde naar Daniel.
Hij keek weer weg.
Daar was het dan. Weer een nieuwe versie. Weer een leugen, verteld met een stem die zacht genoeg was om verantwoording te ontlopen. Maandenlang, tijdens de scheiding, had Daniel zich vermoeid en nobel voorgedaan en tegen iedereen gezegd dat ze “respectvol uit elkaar gingen”. Hij had Mariana verteld dat hij wilde dat alles eerlijk verliep. Hij had de mediator verteld dat het huis verkocht en verdeeld zou worden.
