Een leven dat samen is opgebouwd
Richard en ik kenden elkaar al sinds onze studententijd. We kregen een relatie in ons eerste jaar, in een tijd waarin alles mogelijk leek en de toekomst er rooskleurig uitzag. We waren jong, verliefd en ervan overtuigd dat onze liefde voor altijd zou duren.
We trouwden toen we twintig waren. In de loop der jaren bouwden we een gezin op, een huis vol herinneringen en een gedeeld leven vol routines, opofferingen en kleine dagelijkse gebaren. We kregen twee kinderen en later vijf kleinkinderen. Lange tijd geloofde ik dat ik een eenvoudig en oprecht geluk had gevonden.
Toen veranderde alles langzaam. Ik herkende de man naast me niet meer. Richard werd afstandelijk, teruggetrokken, bijna onbenaderbaar. Hij droeg een schaduw in zich die ik niet kon verklaren. Soms leek hij verdrietig, andere keren stijf en stil. Er waren nachten dat hij niet meer bij me sliep: hij ging op de bank in de woonkamer zitten en deed de deur op slot.
