De eerste nacht sliep ze slecht.
De tweede avond ging het beter.
In de derde week begon ze koffie te drinken op het terras, terwijl de regenwolken zich boven de woestijn samenpakten.
Karla kwam een keer langs met een cheque voor de eerste aflossing. Ze had zelfgebakken bananenbrood bij zich en stond ongemakkelijk bij de deur.
‘Je hoeft me niet binnen te nodigen,’ zei ze.
Mariana keek naar de rekening, en vervolgens naar haar.
“Kom binnen.”
Karla huilde aan de keukentafel.
‘Ik dacht altijd dat je koud was,’ zei ze.
Mariana schonk koffie in. “Ik had het niet koud. Ik was moe.”
“Dat weet ik nu.”
