Hij had nog steeds toegang omdat de rechtbank het bevel tot bewoning nog niet had gewijzigd, maar hij klopte aan in plaats van zijn sleutel te gebruiken. Mariana opende de deur en zag hem daar staan met rode ogen en een map in zijn hand.
Heel even zag ze de jonge man met wie ze getrouwd was.
Niet onschuldig. Niet bepaald goed. Maar jong, ambitieus, doodsbang om te falen, wanhopig om indruk te maken op een moeder die liefde afmat aan wat haar kinderen konden bieden. Mariana had die wanhoop ooit aangezien voor ambitie.
‘Mag ik binnenkomen?’ vroeg hij.
Ze aarzelde even en stapte toen opzij.
Ze zaten in de woonkamer, waar achttien jaar huwelijk nog voelbaar waren in de meubels die geen van beiden wilde verkopen. Daniel keek naar de open haard, de familiefoto’s en het vloerkleed dat ze hadden gekocht nadat Elena op zesjarige leeftijd druivensap over het oude had gemorst.
‘Ik heb tegen mijn moeder gelogen,’ zei hij.
Mariana wachtte.
